Μέχρι να καταλάβει ο κόσμος τι καπνό φουμάρει, έχει γίνει η ζημιά. Και τότε αυτοί που τον ανέβασαν με σαματά τον αποσύρουν διακριτικά με παράσημα και φτου απ’ την αρχή. Ανθεί αυτό το είδος στην Ελλάδα και όχι μόνο.

Ο νέος μάγος και μεσσίας μια χαρά άνθρωπος είναι, με όλο το πακέτο.

Παρουσιάζεται με πολλά πρόσωπα. Αλλοτε σαν λαϊκό παιδί της πιάτσας με σακίδιο στην πλάτη, άλλοτε σαν Αμερικανοσπουδαγμένος γόνος, άλλοτε σαν άριστος τεχνοκράτης, άλλοτε σαν απλός κληρονόμος ονόματος, άλλοτε σαν «υπερπατριώτης» και ευσεβής Χριστιανός που κατατροπώνει τους εχθρούς, άλλοτε σαν μπασμένος στα κόλπα της Ευρώπης κι άλλοτε σαν αστραφτερός μεγιστάνας με οφσόρ, τραπεζικές θυρίδες και στόλους ακινήτων.

Τι σύμπτωση όμως, όποιο προφίλ και να έχει, στα ίδια χνάρια βαδίζει.

Φλυαρεί ασταμάτητα και για την ταμπακέρα τσιμουδιά. Γενικολογεί, αοριστολογεί, φιλοσοφεί (αν το κατέχει), παραμυθιάζει και δημαγωγεί, μα όταν έρθει η στιγμή να ονοματίσει πρόσωπα και καταστάσεις παθαίνει γλωσσοδέτη.

Αλλοτε πάλι γίνεται σφίγγα, τσιγκουνεύεται τα λόγια κι όσο λιγότερο μιλά, τόσο μιλούν γι’αυτόν οι προστάτες του και τα γκάλοπ.

Συνήθως κουνά το δάχτυλο στο λαουτζίκο και τον γεμίζει φόβους και ενοχές για να τον πατά στο σβέρκο.

Ρίχνει πάντα το φταίξιμο στους άλλους και στον κακό μας τον καιρό.

Προσπαθεί να παραπλανήσει, μεγαλοποιώντας το ασήμαντο και κρύβοντας το σημαντικό. Παριστάνει τον τροχονόμο ανάμεσα στη λιμουζίνα και το παπάκι για τα μάτια του κόσμου. Στην καλύτερη περίπτωση καμώνεται πως ασβεστώνει και μερεμετίζει το μισογκρεμισμένο τοίχο.

Που το πάνε οι διάττοντες αστέρες; Δεν το καταλάβατε ακόμα;

Πασχίζουν οι γλυκανάλατοι να μείνουν τα πράγματα ως έχουν, χειροπόδαρα δεμένοι στο άρμα των ισχυρών χορηγών τους, γέννημα θρέμμα τους.

Ο κόσμος μας είναι τόσο «τέλειος» που πρέπει να τον θαυμάζουμε κι από πάνω με το στόμα ανοιχτό. Κι ας μας κλείνουν το μάτι τα αστέρια τα πραγματικά, σαρξ εκ της σαρκός μας.

Πώς τώρα μου ήρθαν τέτοιες σκέψεις πονηρές; Ελα μου ντε…

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here