Μακέτα του έργου δημοσιευμένη στη σελίδα της Lamda dvt

Το υπό εξέλιξη, αλλά στα σπάργανα σε ό,τι αφορά την κατασκευή, Project στον χώρο του πρώην αεροδρομίου Ελληνικού (από εδώ και πέρα ΕΛΛΗΝΙΚΟ) έχει αποκτήσει πολύ μεγάλη συμβολική αξία, μεγαλύτερη από την οικονομική, για όλη την ελληνική κοινωνία και πολιτική τάξη.

Οι νέες ενστάσεις, που έχουν εγερθεί εξ αιτίας του πλέον πρόσφατου σχετικού νόμου, μπορούν να κωδικοποιηθούν στα ακόλουθα επιχειρήματα. Για λόγους σφαιρικότερης ενημέρωσης καταγράφουμε και τον αντίλογο των υπερασπιστών των αλλαγών.

1ο Επιχείρημα

Θα υπάρχει στην καρδιά των νοτίων συνοικιών μια ουσιαστικά περιφραγμένη πόλη όπου οι πολίτες των όμορων δήμων και γενικά όλης της Αττικής δεν θα έχουν πρόσβαση.

Όμως

Η περίφραξη θα είναι προσωρινή, μέχρι την ολοκλήρωση των εργασιών.

2ο Επιχείρημα

Η δημόσια παραλία περιορίζεται σε πολύ λιγότερο από 1 χλμ και στην υπόλοιπη έκτασή της γίνεται ουσιαστικά ιδιωτική. Στο δε δημόσιο τμήμα της, μάλλον θα υπάρχει πρόσβαση με εισιτήριο.

Όμως

Κανείς ξένος ή Έλληνας δεν πρόκειται να επενδύσει κάποια (πολλά) εκατομμύρια χωρίς να έχει αποκλειστική πρόσβαση στην παραλία μπροστά στο σπίτι του. Όσο για τον αν θα υπάρχει αντίτιμο για την είσοδο στο δημόσιο τμήμα, αυτό θα είναι σε όφελος της ποιότητας της παραλίας. Αν τέλος κάποιος δεν θέλει να πληρώσει, τόσο πριν (στο Φλοίσβο και στο Καλαμάκι) όσο και μετά (στη Γλυφάδα και στη Βούλα) υπάρχουν πολλά χιλιόμετρα ελεύθερα προσβάσιμης παραλίας.

3ο Επιχείρημα

Ο χώρος πρασίνου με δημόσια πρόσβαση περιορίζεται στα 80 μόλις στέμματα.

Όμως

Αυτό δεν είναι σωστό, καθώς το 50% του συνολικού χώρου παραμένει αδόμητο. Το συνολικό πράσινο θα είναι πολύ, καθώς κανείς μελλοντικός αγοραστής δεν θα τοποθετήσει τα χρήματά του σε τσιμεντωμένο / ασφαλτοστρωμένο χώρο.

4ο Επιχείρημα

Το Καζίνο θα δημιουργήσει κοινωνικό πρόβλημα στην περιοχή με την αύξηση του στοιχηματισμού από τους δημότες της περιοχής, την συσσώρευση τουριστών με  εξάρτηση από τον τζόγο, και την συνακόλουθη εμφάνιση συνδεδεμένων με τον τζόγο δραστηριοτήτων (τοκογλυφία, πορνεία, διακίνηση εξαρτησιογόνων ουσιών).

Όμως

Το Καζίνο προβλεπόταν και από τον προηγούμενο νόμο, και σε κάθε περίπτωση χωρίς αυτό δεν θα προχωρούσε η επένδυση.

5ο Επιχείρημα

Η κατασκευή Mall θα μειώσει την δραστηριότητα των καταστημάτων της περιοχής μέχρι αφανισμού.

Όμως

Το Mall θα δημιουργήσει θέσεις εργασίας κατά προτεραιότητα (αλλά όχι μόνο) για τους κατοίκους της περιοχής. Όσο για τις τοπικές αγορές, είναι εστιασμένες στους τοπικούς καταναλωτές, και δεν θα πληγούν, τουλάχιστον όχι πολύ. Αυτό έχει δείξει η εμπειρία από άλλες παρόμοιες περιπτώσεις.

6ο Επιχείρημα

Τα υψηλά κτίρια θα δημιουργήσουν αισθητικά και κυρίως περιβαλλοντικά προβλήματα.

Όμως

Αυτό δεν υποστηρίζεται από μελέτες και δεν υπάρχει προηγούμενη εμπειρία που να το επιβεβαιώνει.

7ο Επιχείρημα (και κυριότερο)

Η βασική σύμβαση του 2014, προέβλεπε ότι ο παραχωρησιούχος θα αποκτούσε δικαίωμα πλήρους κυριότητος σε έκταση που αντιστοιχεί στο 30% της επιφάνειας του πρώην Αεροδρομίου και σε έκταση 30% της επιφάνειας της Παράκτιας Ζώνης. Με διαδοχικές ρυθμίσεις το ποσοστό αυτό προσεγγίζει αντίστοιχα το 50% και 57%.

Όμως

Τα ποσοστά αυτά, και επιμέρους να υπάρχουν διαφοροποιήσεις, στο σύνολο δεν επαληθεύονται.

 

Η άποψη της στήλης είναι ότι μια σειρά ρυθμίσεων, περιλαμβανομένου του σχετικού νόμου του 2021, ξεκάθαρα τροποποιούν το προηγούμενο πλαίσιο της επένδυσης. Οι επιπλέον ρυθμίσεις είναι ετεροβαρείς υπέρ του παραχωρησιούχου και αποδυναμώνουν, τόσο τις δημόσιες χρήσεις, όσο και το ιδιοκτησιακό καθεστώς.

Με αφορμή όμως την κριτική που ασκείται, υπάρχουν απόψεις που επαναξιολογούν αρνητικά την συνολική επένδυση και τη χρησιμότητά της.

Ας το αναλύσουμε, ξεκινώντας από την (πολλή) αρχή:

  • Το 1995 η χώρα υπογράφει την Συνθήκη για την Ευρωπαϊκή Ένωση, γνωστή ως Συμφωνία του Μάαστριχτ.
  • Το 1997 το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο (άρα και η χώρα μας) εγκρίνει το Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης (ΣΣΑ), που προβλέπει οι χώρες της Οικονομικής και Νομισματικής Ένωσης (ΟΝΕ) να έχουν ετήσιο δημοσιονομικό έλλειμμα κάτω του 3% του ΑΕΠ και δημόσιο χρέος κάτω του 60% του ΑΕΠ. Το ΣΣΑ αναθεωρήθηκε το 2005 και πάλι το 2011, και πλέον όσες χώρες έχουν χρέος άνω το 60% του ΑΕΠ (ουσιαστικά όλες εκτός της Γερμανίας) εντάσσονται στην διαδικασία υπερβολικού ελλείμματος και εφαρμόζουν μέτρα πολιτικής που συνιστώνται, αν όχι επιβάλλονται, από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο.
  • Το 2000 ολοκληρώνει η Ελλάδα την προσχώρηση στην Οικονομική και Νομισματική Ένωση (ΟΝΕ) εντασσόμενη στη ζώνη του Ευρώ. Επί της ουσίας, παραδίδει την άσκηση νομισματικής πολιτικής στα όργανα που προβλέπει η ΟΝΕ, δηλαδή στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ).
  • Η τελευταία πτήση από το αεροδρόμιο Ελληνικού γίνεται το 2001.
  • Η χώρα χρεοκοπεί το 2010, και υπογράφει με την τρόϊκα / θεσμούς, τρία διαδοχικά μνημόνια που επιβάλλουν, μεταξύ των άλλων, δημοσιονομική πολιτική και μέτρα εφαρμογής της.
  • Στο Ελληνικό, μέχρι το 2014 που υπεγράφη η αρχική σύμβαση, δεν είχε γίνει τίποτα. Ο χώρος μαραζώνει και παραμένει μαύρη τρύπα σε ένα από τα πιο όμορφα σημεία της αττικής γης.
  • Το 2018 η χώρα βγαίνει από τα μνημόνια. Οι στόχοι της δημοσιονομικής πολιτικής παραμένουν σκληροί (πρωτογενή πλεονάσματα τα πρώτα τρία χρόνια 3,5% και κατόπιν 2,5% επί του ΑΕΠ) όμως επανακτά σε σημαντικό βαθμό, αλλά όχι εξ ολοκλήρου, τη δυνατότητα επιλογής των μέσων επίτευξής τους. Επίσης, ρυθμίζει κάπως το δημόσιο χρέος, με μείωση της παρούσας αξίας των εκροών αποπληρωμής του, χωρίς μείωση της ονομαστικής του αξίας.
  • Βασικό δομικό πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας παραμένει όλα αυτά τα χρόνια αρχικά η συρρίκνωση και στη συνέχεια η καχεκτική ανάπτυξη. Η όποια, μικρή, βελτίωση έγινε το διάστημα 2016-2019 καταβαραθρώνεται με την πανδημία.

Είναι λοιπόν σαφές, ότι χωρίς δυνατότητες άσκησης νομισματικής, και σε πολύ μεγάλο βαθμό και δημοσιονομικής πολιτικής, η ανάπτυξη μπορεί να είναι αποτέλεσμα μόνο σημαντικών επενδύσεων. Και καθώς οι δημόσιες επενδύσεις, λόγω των περιορισμών που επιβάλλει το δημόσιο χρέος και το δημοσιονομικό έλλειμμα, δεν μπορούν να είναι ουσιαστικές, μόνο ο ιδιωτικός τομέας μπορεί να τις πραγματοποιήσει.

Άρα στο υπάρχον οικονομικό περιβάλλον, κάθε επένδυση, επομένως και του Ελληνικού, μπορεί να κριτικάρεται, μπορεί να γίνεται προσπάθεια βελτίωσής της, αλλά προφανώς δεν μπορεί να απορρίπτεται.

Οι πολιτικές δυνάμεις που κατανοούν (και σωστά κατά την άποψή μας) ότι το real estate τα mall και τα casino δεν αποτελούν τον τύπο της ανάπτυξης που έχει ανάγκη η χώρα, πρέπει να διαμορφώσουν ένα νέο αναπτυξιακό μοντέλο που όσο και να ακούγεται κλισέ, οφείλει να είναι επικεντρωμένο στη γνώση και την τεχνολογία, τα βιολογικά αγροτικά προϊόντα, τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, τις ήπιες τουριστικές δράσεις, την αειφόρο και πράσινη ανάπτυξη. Το μοντέλο αυτό πρέπει να είναι απαλλαγμένο από κάθε αγκύλωση που σίγουρα θα προσπαθήσει να βάλλει ως εμπόδιο η γνωστή ελληνική γραφειοκρατία, και να αποκτήσει πλειοψηφική αποδοχή στην κοινωνία.

Αλλιώς, η κάθε επένδυση τύπου ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ, θα αποτελεί τον αναπτυξιακό δρόμο που θα οφείλουμε να κάνουμε, εκόντες άκοντες, αποδεκτό.

1 ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here