Σε αυτό το νέο πλαίσιο λοιπόν, η επικουρική ασφάλιση όλων των νέων που εισέρχονται στην αγορά εργασίας μετά την 1-1-2022 ανατίθεται σε νέο φορέα ο οποίος θα έχει το δικαίωμα «να συνάπτει συμβάσεις διαχείρισης μέρους των περιουσιακών του στοιχείων με εξωτερικούς διαχειριστές επενδύσεων».

Φυσικά οι ιδιώτες, που θα αναλάβουν να τζογάρουν στις αγορές τα χρήματα των ασφαλισμένων αλλά και να τοποθετήσουν απευθείας σε εταιρίες επιλογής της διοίκησης του Ταμείου,  θα είναι απολύτως «ανεύθυνοι» αφού τα μέλη του διοικητικού συμβουλίου πέραν του ότι δεν έχουν καμία επίπτωση για τις όποιες άστοχες επενδυτικές επιλογές, «δεν υπέχουν αστική ευθύνη έναντι ιδιωτών για πράξεις που σχετίζονται με την άσκηση των καθηκόντων τους»! Δηλαδή δεν έχουν καμία οικονομική ευθύνη έναντι των ασφαλισμένων που τους εμπιστεύτηκαν τα χρήματά τους… Πρωτοφανής ασυλία, αν ληφθεί υπόψη ότι το κεφάλαιο αυτό μπορεί να κατευθυνθεί αιμοδοτώντας συγκεκριμένες εταιρίες κατ’ επιλογή των προσώπων που διοικούν ή ελέγχουν (υπουργός Εργασίας) το νέο ταμείο…

Προς ενίσχυση επίσης της ασυλίας του ταμείου από τους ισχύοντες νόμους για τους δημόσιους φορείς, «εξαιρείται από κάθε διάταξη που εφαρμόζεται σε νομικά πρόσωπα που έχουν ενταχθεί στο Μητρώο Φορέων Γενικής Κυβέρνησης» γεγονός που οδηγεί στην διαχειριστική αυτονομία του. με παράλληλη αποφυγή σειράς διατάξεων που επιβάλουν συγκεκριμένους ελέγχους και περιορισμούς με στόχο την εύρυθμη λειτουργία σύμφωνα με τους κανόνες διαφάνειας και χρηστής διοίκησης.

Το βασικό όμως σημείο διαφοροποίησης του νέου θεσμικού πλαισίου είναι η μετατροπή της μορφής της επικουρικής ασφάλισης από αναδιανεμητική σε κεφαλαιοποιητική, δηλαδή αποκτά παρόμοια μορφή με αυτή που εφαρμόζεται από τις ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες. Τα χρήματα του κάθε νέου εργαζόμενου μπαίνουν σε προσωπικό κουμπαρά (ατομικός λογαριασμός ασφαλισμένου) και επενδύονται και αποδίδονται στον ίδιο με το πέρας του εργασιακού του βίου και πάντα αναλόγως των αποδόσεων που προέκυψαν από τη διαχείριση, επομένως δεν υπάρχει καμία βεβαιότητα περί του ύψους των αποδιδόμενων χρημάτων στο τέλος του εργασιακού βίου.

Η θεσμοθέτηση τέτοιων κανόνων δείχνει την ευθεία αποστροφή των κυβερνώντων προς την έννοια της αλληλεγγύης των γενεών και των εργαζομένων, έννοια που αποτελεί το βασικό πυλώνα των δημόσιων ασφαλιστικών συστημάτων. Οι εργαζόμενοι πλέον κάνουν ατομικό κουμπαρά, αδιαφορώντας όχι μόνο για την προηγούμενη γενιά που εξέρχεται από τον εργασιακό βίο αλλά ακόμα και για τον συνάδελφό τους, μέσα σε ένα σύστημα που επικροτεί το, αμφίβολο, ατομικό κέρδος έναντι της συλλογικής ευθύνης για την ευημερία της κοινωνίας.

Το ισχύον σύστημα, το οποίο συνεχίζει να λειτουργεί παράλληλα για τους εν ενεργεία εργαζόμενους έτσι ώστε οι διαχειριστές του φορέα να μην «μπλέξουν» με καταβολές συντάξεων – άρα αυξημένα έξοδα – παύει φυσικά να δέχεται εισροές εισφορών. Ως αναδιανεμητικό σύστημα λοιπόν, βρίσκεται μπροστά σε ένα ιστορικά πρωτοφανές έμφραγμα διακοπής δυνατότητας κάλυψης των συντάξεων, όχι μόνο προς τους νυν συνταξιούχους αλλά σταδιακά και στους σημερινούς εργαζόμενους καθώς θα βγαίνουν στη σύνταξη. Το κενό αυτό έχει ήδη διαπιστωθεί και αναφέρεται στις σχετικές εκθέσεις που συνοδεύουν το νόμο. Πώς καλύπτεται; Με τον προφανή τρόπο της κρατικής χρηματοδότησης, άρα της φορολογίας των εργαζόμενων! Αυτό λοιπόν που πρέπει να καταλάβουν οι νέοι ασφαλισμένοι είναι ότι θα καταβάλουν δύο (2) εισφορές επικουρικής ασφάλισης: Μια κατευθυνόμενη προς το νέο Ταμείο και μια δεύτερη, “κρυμμένη” εντός των φορολογικών υποχρεώσεων τους…

Ποιος κερδίζει τελικά, αφού όλοι, νέοι και παλαιοί εργαζόμενοι, χάνουν; Μα φυσικά τα επενδυτικά funds ή οι ασφαλιστικές εταιρίες, που για πρώτη φορά βάζουν το χέρι τους σε ένα πακτωλό χρημάτων τα οποία έχουν βέβαιη μηνιαία ροή, λόγω της υποχρεωτικής καταβολής τους από το μόχθο της εργασίας. Αυτό το κεφάλαιο παύει να τελεί υπό δημόσια διαχείριση, έλεγχο και λογοδοσία, και κατευθύνεται ως «δώρο», χωρίς αστική και ποινική ευθύνη, με γενικούς και αμφίβολους όρους, προς τη στήριξη ιδιωτικών εταιριών (ακόμα και με απευθείας χρηματοδότηση εκτός χρηματιστηριακών αγορών!) ή και για απλό χρηματιστηριακό τζόγο, αφού επιτρέπεται ακόμα και η επένδυση σε χρηματοπιστωτικά παράγωγα…

Δυστυχώς ένας ακόμα πυλώνας αλληλεγγύης της κοινωνίας οδηγείται από το «εμείς» στο – υποτιθέμενο – σύγχρονο «εγώ», διαρρηγνύοντας όχι μόνο την κοινωνική συνοχή αλλά και τη διαχρονική συνέχεια του συστήματος ασφάλισης, που αποτελεί κύριο στοιχείο της αλληλεγγύης των γενεών.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here