Η φίλη μου η απολιτίκ, όνομα ουσιαστικό μα καθόλου ουσιαστικό, παραφράζοντας τα λόγια της ποιήτριας, όνομα κούφιο που σέρνεται ανά τους αιώνες βασανίζοντας μια ταλαίπωρη ανθρωπότητα που της έμελλε να στηρίζεται και πάνω της, ευτυχώς όχι με μεγάλες προσδοκίες.

Σίγουρα έχεις κι εσύ μια φίλη απολιτίκ, όπως κι εγώ, ίσως είναι ακόμα χειρότερη η περίπτωσή σου, ίσως είναι η αδερφή, η μάνα, η νύφη, η πεθερά σου. Σε αυτό το τελευταίο, η συμβουλή μου θα ήταν να μη μιλάς καθόλου μπροστά της, γενικότερα. Πεθερά είναι, ξέρεις εσύ. Φτάνει που υπάρχει, μην έχουμε κι άλλα δράματα.

Το πιο ίσως κοινό χαρακτηριστικό όλων των φίλων μου των απολιτίκ, είναι ότι μπερδεύουν, τεχνηέντως και σκοπίμως κατά την ταπεινή μου άποψη πάντα,την κομματική με την πολιτική θέση. Η περιορισμένη αντίληψη κάποιων που αρνούνται να αντιληφθούν τη θεμελιώδη διαφορά των δυο αυτών στάσεων ζωής, είναι και η ρίζα του προβλήματος. Η φίλη μου η απολιτίκ δε θα πάρει θέση ποτέ δημόσια για ένα εγχώριο πολιτικό γεγονός, ακόμα κι αν είναι ένα σκάνδαλο μεγατόνων, τρέμοντας μη χρωματιστεί ή στιγματιστεί. Από ποιον, μη με ρωτάτε, βλέπετε η φίλη μου η απολιτίκ διαρκώς νομίζει ότι υπάρχει μια σκοτεινή σέκτα ανθρώπων που ζει για να παρακολουθεί τις κινήσεις της, κινήσεις που διαμορφώνουν το κοινωνικό γίγνεσθαι και την εξέλιξη του είδους, εν γένει, έτοιμη να την κατακρίνει, να τη στιγματίσει, να την κατατάξει κάπου ενώ η ίδια προτιμά να παραμείνει ανένταχτη, ακέραια κι ελεύθερη, αγκαζέ με ένα βλαμμένο σύζυγο που θέλει να σκοτώσει με στρυχνίνη κι ένα καταπιεστικό εργοδότη που της χρωστάει λεφτά εδώ και δύο χρόνια αλλά όλοι σε αυτή την κατάσταση είμαστε άλλωστε και πάντα υπάρχουν και χειρότερα. Το ότι υπάρχουν και καλύτερα το ξέρει, το βλέπει και το φθονεί αλλά μιας και το να το καταφέρει απαιτεί το να πάρει θέση, να παλέψει και να φωνάξει, θα αρκεστεί στο να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα. Σε ό,τι αφορά σε ένα κοινωνικό ζήτημα βεβαια, και δη ένα ζήτημα επικαιρότητας που πουλάει κιόλας, θα πει τη γνώμη της με βάση τον κοινωνικό σφυγμό διότι της κοβει ως το να μην πει τις αλήθειες που κρύβει μέσα της, γνωρίζοντας ότι θα φάει ενδεχομένως ντομάτες αν το κάνει, πάντα με την πεποίθηση ότι ένα κοινωνικό ζήτημα έιναι άκακο και ουδέτερο, υπάρχει άλλωστε κανείς που να πιστεύει ότι η κοινωνία είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την πολιτική ζωή του τόπου; Φυσικά και όχι, η κοινωνία πάει μόνη της, ολισθαίνει προς τον κατήφορο διότι έχει χαλάσει ο κόσμος κυρία μου, κατά διαόλου πάμε, η πολιτική είναι ένα ξέχωρο κομμάτι που κάνει τζιζ και προφανώς δε μας αφορά όλους εμάς.

Όλους εμάς τους απολιτίκ, διότι, ως γνωστόν, η πολιτική θέση είναι ζήτημα καφενείου, ασχολία των αργόμισθων, μια κερδοφόρα επιχείρηση για ορισμένα κομματόσκυλα που έχουν βρει την υγειά τους τρώγοντας εις βάρος των σκληρά εργαζόμενων κορόιδων. Ένα από αυτά τα κορόιδα, είναι και η φίλη μου η απολιτίκ, που η απολιτίκ στάση ζωής της την έχει μεν στάσιμη ως προς τη δουλειά, το εισόδημα, τη ζωή της γενικότερα κι αυτό δεν το λες καλό, τουλάχιστον όμως έχει το κούτελό της καθαρό ότι δε χρωστάει σε κανέναν τίποτα κι ότι όλα τα κατάφερε μόνη της, με την αξία και το σπαθί της: με την αξία της την είχε βάλει άλλωστε κι αυτός ο γνωστός της σε εκείνη τη θεσούλα, τι φταίει αυτή αν την προτίμησαν γιατί διέθετε όλα τα προσόντα;

Το ότι σχολάει κάθε μέρα στην ώρα της δουλεύοντας σκάρτο οχτάωρο, είναι επίσης ένα ζήτημα μη πολιτικό διότι από καταβολής κόσμου, αμέσως μετά την ανακάλυψη του τροχού, μαζεύτηκαν όλοι οι πρωτόγονοι σε μια σπηλιά και αποφάσισαν τη θέσπιση του οκταώρου, τον κατώτατο μισθό, την κοινωνική ασφάλιση, την άδεια μετ’αποδοχών. Αυτά είναι γνωστά τοις πάσι, θα παραμιλήσει παλεύοντας να παρκάρει το αμάξι της σε μια στενή θέση που λίγο τη ζορίζει, αχ, πόσο τυχερές αυτές εκεί οι πλούσιες στα Εμιράτα που έχουν σοφέρ και δε χολοσκάνε για τέτοια, καμιά φορά είναι και λίγο βολικό το να μη σου επιτρέπει ένας νόμος να βγάλεις δίπλωμα οδήγησης. ‘Οχι γι΄αυτή βέβαια, αυτή είναι σωφερίνα από τις λίγες, οδηγεί από τα δεκαοχτώ της, είναι από τους πυλώνες της διακήρυξης των πρωτόγονων το δικαίωμα στην οδήγηση για τις γυναίκες και ουδεμία σχέση έχει με φεμινιστικό κίνημα, που έχει σχέση με την πολιτική,που έχει σχέση με τα κόμματα, τα είπαμε αυτά,μην τα ξαναλέμε. Πολιτική ίσον κόμματα. Ωραία που θα ήταν η πολιτική αν δεν εκφραζόταν από τα κομματα, τις συλλογικότητες, τα σωματεία, να εκφραζόταν πχ από ένα σίριαλ ρε αδερφέ, ένα ριάλιτι, ένα κομμωτήριο. Τουλάχιστον αυτή είναι κυρία του εαυτού της από τότε που χώρισε τον αχαϊρευτο τον άντρα της, μια γυναίκα προχωρημένη, αυτοδύναμη, ανεξάρτητη, μια γυναίκα που έδωσε γροθιά στο κατεστημένο παίρνοντας διαζύγιο χωρίς να κάνει χρήση της πολιτικής και των αγώνων άλλων γυναικών γιατί και το διαζύγιο, επίσης πασίγνωστο, ήταν από πάντα κάτι που επιτρεπόταν και προσωπικά δεν ξέρει καμία γυναίκα στον κύκλο της που να παρέμεινε στο γάμο της επειδή δε μπορούσε να χωρίσει. Άλλωστε από πάντα οι γυναίκες είχαν το δικαίωμα να αποφασίζουν για τη ζωή τους, να παντρεύονται όποιον θέλουν, να κάνουν παιδιά άμα κι όταν θέλουν, να αιτούνται ίσες αμοιβές και να έχουν το δικαίωμα στην αντισύλληψη. Δεν καταλαβαίνω ποιες λένε το αντίθετο και σε ποια χρονική περίοδο αναφέρονται, άλλωστε η φίλη μου η απολιτίκ δεν έχει κανένα τέτοιο παράδειγμα στο σόι της, ακόμα κι η γιαγια της που έκανε 9 παιδιά μέχρι να βγεί το αγόρι και έζησαν τα 6, δε δούλεψε γιατί επέλεξε να μείνει σπίτι και να τα μεγαλώσει, ο παππούς ουδέποτε την καταπίεσε κι ούτε καν όταν την είδε να χορεύει τσιφτετέλι πάνω στον τάφο του δεν πείστηκε για το αντίθετο, ο δε πατέρας της γιαγιάς, ο προπάππους της φίλης μου, με σύμπνοια και ομόνοια τη σταμάτησε από το σχολείο για να την παντρέψει στα 15, αχ, μεγάλος έρωτας η γιαγιά κι ο παππούς, από τους λίγους. Κι ένας από τους λόγους που άντεξε, ήταν η μη εμπλοκή της γιαγιάς σε πολιτικά, μια χαρά ευτυχισμένη ήταν κάθε τέσσερα χρόνια που με αγάπη της έχωνε ο παππούς το φακελάκι στην τσέπη ενώ της ψιθύριζε γλυκά “ Έχω τάξει 5 ψήφους στον Κίτσο του Βαγγέλη του κουτσού, κανόνισε να λείψει μία και σε έστειλα στη μάνα σου παρέα με τις κόρες σου, θα κρατήσω μόνο το παιδί.” Τόσα κι άλλα τόσα έχει να θυμηθεί από την οικογένειά της η φίλη μου η απολιτίκ, κόρη της κόρης του παππού που είχε μια τόσο άξια μάνα που ουδέποτε ζήτησε μερίδιο από την περιουσία της ούτε αυτή ούτε οι αδερφές της αλλά ο παππούς, φύσει δημοκράτης και μπροστά από την εποχή του, έγραψε σε κάθε κορίτσι ένα ωραιότατο βραχώδες χωράφι στη μέση του λόγγου, αφήνοντας τη βλακεία, το παραθαλάσσιο που το τρώει η αλμύρα, στο θείο της, το μοναδικό αγόρι και το έκανε ξενοδοχέιο και οριστε τωρα που παιδεύεται μόνος του, καλά να πάθει. Αλλά τί πήγε και θυμήθηκε τώρα, τί σχέση έχει η πολιτική με τα κληρονομικά, την ισότητα των φύλων, το χωριό του παππού-καλή του ώρα, πού να βρικολακιάσει ο στριμμένος, ησυχία να μη βρίσκει.

Η φίλη μου η απολιτίκ, επίσης, έχει μεγάλες ευαισθησίες στα κοινωνικά ζητήματα, αρκεί να μην την αφορούν. Πάρα πολύ λυπάται τα καημένα τα προσφυγάκια που πνίγονται στο Αιγαίο, το πρόβλημα είναι ότι κάποια στιγμή μεγαλώνουν βέβαια, με πολλή αγάπη έδωσε τα σκισμένα παλιόρουχα των παιδιών της σε οργανισμούς που ξέρει ότι θα τα πάρουν μόνο Ελληνόπουλα γιατί οι άλλοι έχει ακούσει και διαβάσει ότι παίρνουν 1500ευρώ εισόδημα την ημέρα ανά άτομο από την Ευρώπη,συν ενοίκιο, συν ένα Iphone10 και απλά κάθονται και κάνουν τους κακόμοιρους, κανένα πρόβλημα δεν έχει με τη δυστυχία των ανθρώπων που στοιβάζονται σε βάρκες και πνίγονται για να διασχίσουν το Αιγαίο, αρκεί φυσικά να διασχίσουν και τη χώρα και να πάνε κάπου αλλού, μια Γερμανια, μια Ελβετία, μια Χαβάη, τελοσπάντων εδώ δεν μπορούν να μείνουν όλοι, ΔΕ ΧΩΡΑΜΕ κούκλα μου, καλά καλά δε χωράμε εμείς οι γηγενείς απόγονοι του Μεγαλέξανδρου, Μακεδονία ξακουστή και λοιπά, εμείς πολύ ευχαρίστως να τους φιλοξενούσαμε μέχρι να φύγουν αλλά είναι που κωλυόμαστε χωροταξικώς κι έχουμε και ανεργία. Αλλωστε, τί φταίμε εμείς για τον δικό τους τον πόλεμο και από πού κι ως πού σχετίζεται το προσφυγικό με την πολιτική; Ναι, πείτε μας ότι φταίμε κιόλας, εμείς οι ένδοξοι απόγονοι ηρώων που ουδέποτε κάναμε επεκτατικό πόλεμο αλλά πάντα αμυνθήκαμε υπέρ πάτρις, πατρίδος..πατρίδας, υπέρ Ελλάδος anyways, τι σχέση έχει η πολιτική ζωή της δικής μας της χώρας που είναι στου διαόλου τη μάνα συγκριτικά με αυτούς; Και να σας πώ και το άλλο και μη με παρεξηγήσετε, θα πει η φίλη μου η απολιτίκ, εγώ ρατσίστρια δεν είμαι και το ξέρετε (εδώ θα δώσει λιγη έμφαση μέχρις ότου εκμαιεύσει το πολυπόθητο “Ναι μωρή καραγκούνα, το ξέρουμε, μη χτυπιέσαι!”) αλλά καλό θα ήταν αντί να φεύγουν από τη χώρα τους σαν κυνηγημένοι, να παλέψουν να τη φτιάξουν, να τη βελτιώσουν, να πολεμήσουν τους κακούς κι αν δε μπορούν, ας πέσουν μαχόμενοι όπως εμείς που μου ξανάρχονται τώρα ένα ένα χρόνια δοξασμένα και δε μπορώ, συγκινούμαι κιόλας. Το προσφυγικό, όπως ξέρει κι η κουτσή Μαρία, είναι ένα ζήτημα από μόνο του, ξεκομμένο και ξεχωριστό, τους πρόσφυγες τους φέρνει ο πελαργός και ουδεμία σχέση έχει με πολιτική ζωή. Μην πάτε να μου τη μπερδέψετε τώρα, τη φίλη μου την απολιτίκ….

Διότι, η φίλη μου η απολιτίκ δεν είναι καθόλου μα καθόλου ρατσίστρια όπως προείπα, αντίθετα αγαπά και σέβεται τα δικαιώματα όλων των ανθρώπων και μάχεται για τις μειονότητες, όσο μένουν εκτός του σπιτιού της γιατί σαφώς και οι γκέι έχουν δικαιώματα αλλά εντάξει, πείτε αλήθεια, δεν είναι αντιαισθητική η εικόνα δύο αντρών ή δύο γυναικών να φιλιούνται μες στη μέση του δρόμου;Στο κρεβάτι τους; Βεβαίως, ό,τι θέλουν να κάνουν, ενήλικες είμαστε, αλλά παιδιά δεν είναι ανάγκη να υιοθετήσουν, το σωστό είναι το παιδί να έχει το γονεϊκό πρότυπο μπαμπάς-μαμά, όλα τα άλλα είναι αφύσικα. Αφύσικο και το να μπλέκεται η πολιτεία στα περιουσιακά τους και να νομοθετεί, όλα κι όλα, πήρατε μια απόφαση, πολύ ωραία, ζήστε με τις συνέπειές της, μη μου θέλετε δικαιώματα σε κληρονομιές και συντάξεις, μαλάκες είμαστε εμείς που κάναμε το σωστό δηλαδή; Και στα δικά της τα παιδιά, η φίλη μου η απολιτίκ, θα φερθεί εξίσου δημοκρατικά, άλλωστε τί σχέση έχει τώρα η διαπαιδαγώγηση με την πολιτική κουλτούρα και γιατί της τα μπουρδουκλώνετε; Τα δικά της τα παιδιά είναι όμορφα και πετυχημένα, το ξέρουν όλοι δα, κι ας μην το μολογάνε, πως γκέι και λεσβίες γίνονται οι άσχημοι μετά από απανωτές απορρίψεις στο αντίθετο φύλο και πως οι φεμινίστριες, κατά βαθος ανέραστες, είναι ένα μάτσο ανοργασμικές γκόμενες με φροϋδικό σύνδρομο απέχθειας φαλλού, βαθιά ριζωμένο σε παιδικά τραύματα, σύμφωνα με την τελευταία ανάλυση της κυράς τους της μαμής που, Δόξα να χει ο κύριος, τα ξεματιάζει κάθε μέρα και κάθε μέρα σκασμένα είναι τα καμάρια της γιατί ο κόσμος είναι κακός, το είπαμε και μην επαναλαμβανόμαστε. Το μόνο που θα σου επαναλάβει πολλές φορες, μπας και το πιστέψει και η ίδια, είναι πως είναι φοβερά ανεκτική με τις παραπάνω μειονότητες, απόδειξη η αγάπη της για το μακρινό της ανιψιό, αν και γκέι, ευτυχώς αυτή στο σπίτι της δε ζει το καθημερινό δράμα της ξαδέρφης της που τη λυπάται η ψυχή της αλλά της τα είχε πει πριν χρόνια να στείλει το μικρό σε ένα παιδοψυχολόγο παύλα εξορκιστή να τον κάνει καλά, κι εκείνη δεν την άκουσε. Επίσης πιστεύει ότι η τρανς κοινότητα έχει σαφώς δικαίωμα στην αξιοπρεπή ζωή, τί φταίνε άλλωστε κι αυτοί αν ο Θεός -ο Θεός ασχολείται με αυτά κατά κύριο λόγο- τους μπέρδεψε και του έκανε άντρες αντί για γυναίκες και τούμπαλιν;Όχι, δεν είμαστε τίποτα παλιάνθρωποι, βεβαίως και να είναι το φύλο που αισθάνονται, να χειρουργηθούν κιόλας αν θέλουν και μπορούν και ωραιότατα να βγουν να κάνουν την πιάτσα τους στο δρόμο να βγάλουν το ψωμί τους, “τόσοι ανώμαλοι κυκλοφορούν, όχι οι δικοί μου, οι δικοί μου τους βλέπουν και αηδιάζουν”, καλό θα ήταν φίλη μου να μην κάνεις ποτέ αναζήτηση στο ιστορικό του υπολογιστή τους το οποίο κατά λάθος είναι μονίμως σβησμένο γιατί μπορεί και να ταραχτείς. Ωστόσο δε μπορεί μια τρανς να διοριστεί στο δημόσιο ούτε να εργαστεί σε ένα κατάστημα λιανικής για παράδειγμα, ισχύει και εδώ ο κανόνας των γκέι, έκανες μια επιλογή και τώρα οφείλεις να ζήσεις ωραιότατα με αυτήν στο περιθώριο δουλεύοντας σαν σκλάβα του σεξ, δε σου χρειάζεται αξιοπρέπεια, σπουδές ή κάτι άλλο, δε σου χρειάζεται ομαλή ένταξη στην κοινωνία, δικαιώματα και νομοθετικό πλαίσιο, όποιος θέλει αξιοπρέπεια μπορεί να παραμείνει με το φύλο του, ε δε θα τα ισοπεδώσουμε κι όλα.

Γενικά κι αόριστα, η φίλη μου η απολιτίκ, τα έχει όλα έναν ωραίο αχταρμά μέσα στο μυαλό της. Περήφανη που δεν εμπλέκεται στα πολιτικά δρώμενα που μόνο καβγάδες έχουν φέρει στα σπάνια οικογενειακά τραπέζια τους, έχει πια κουραστεί να κάνει τον διαιτητή προσπαθώντας να αλλάξει συζήτηση ανάμεσα σε μαινόμενους πράσινους και βένετους λες και θα αλλάξουν αυτοί τον κόσμο. Έχει κουραστεί να μην της δίνουν πάτημα για συζήτηση όταν τόσο πολύ θα ήθελε να μοιραστεί τις εξελίξεις που την καθήλωσαν στο αγαπημένο της σίριαλ κι έχει ακόμα περισσότερο μπουχτίσει όταν κάθε τρεις και λίγο πέντε αργόσχολοι κλείνουν το κέντρο και πήζει με το αυτοκίνητο στην Καλλιρόης προσπαθώντας να πάει να βγάλει το τίμιο μεροκάματό της, λες και κλείνοντάς το άλλαξε ποτέ κάτι. Έχει άλλα άγχη η φίλη μου η απολιτίκ, ιδίως από τότε που η μικρή της κόρη της ξεφούρνισε ότι θα φύγει από τη χώρα για να πληρώνεται καλύτερα στο αντικείμενό της, λες και φταίει και γι’ αυτό η πολιτική κουλτούρα που δεν έχει ή λες κι αν είχε, θα άλλαζε κάτι. Άμυαλο παιδί, δεν την άκουσε όταν της πιπίλιζε το μυαλό να γίνει δασκάλα, δημόσιο βρε κορίτσι μου και πάλι δημόσιο,που μου ήθελες επιστήμη και έρευνα και τώρα θα σε φάει η ξενιτιά, τι ωραία θα ήσουν με το μισθουλάκο σου, τις τρίμηνες διακοπες σου, τη βαρεμάρα σου πάνω σε κάτι που δε σου άρεσε, κι ας έκανες και το άλλο για χόμπι, εκεί θα κολλήσουμε τώρα; Στο οικονομικό κολλάει βέβαια, η φίλη μου η απολιτίκ, φωτιά οι τιμές, όλα τα είδη πάνω στο σούπερ μάρκετ, μέχρι και το ψωμί κοντεύει να καταντήσει είδος πολυτελείας κι ο γιος της, εικοσιοχτώ χρονών μουλάρι, δε λέει να φύγει από το σπίτι να βρει μια κοπέλα να παντρευτεί. Βρηκαμε τώρα, είναι ακριβά τα ενοίκια και δε βγαίνει να ζήσει και να κάνει οικογένεια με 800 ευρώ το μήνα, μην της πείτε ότι κι αυτό είναι ζήτημα που άπτεται της πολιτικής ζωής γιατί δε θα το δεχτεί. Όποιος θέλει, βρίσκει τρόπο, ας δούλευε τρεις δουλειές αν ήθελε, αλλά πού να ξέρουν τα νέα παιδιά που ποτέ δεν πέρασαν κακουχίες, όχι σαν τη γενιά της που για να πάει σχολείο περπατούσε ξιπόλυτη μέσα από έλη με αλιγάτορες, διέσχιζε ποτάμια με μπαρακούντα και έπεφτε με sky diving μέσα στην αυλή ενός ετοιμόρροπου σχολείου που το μάθημα γινόταν υπό το φως των κεριών, το κολατσιό ήταν ένα στουμπηχτό κρεμμύδι μέσα σε καρό πετσέτα και μόνο στις γιορτές έβαζε η χαροκαμένη μάνα και λίγο προσούτο Πάρμας, ενώ από το τρανζίστορ όταν δούλευαν οικοδομή από 10 μηνών βρέφη παράλληλα με το εσπερινό λύκειο, ακουγόταν πως ο ουρανός θα γίνει πιο γαλανός αρκεί να κάνεις υπομονή κι αυτή η υπομονή ανταμείφθηκε για τη σκληρά εργαζόμενη γενιά της, τυφλωμένη από έναν ήλιο πράσινο που τον ψήφισε κι αυτή μια φορά, ούσα ριζοσπαστική στα νιάτα της, και κατάφερε όσα κατάφερε μασώντας δάνεια κι αγροτικά πακέτα για χωράφια που δεν είχε. Πείτε της τώρα ότι κι αυτά έχουν να κάνουν με πολιτική, να μου την αποτρελάνετε. Οικιακή οικονομία και προκοπή λέγεται βρε τεμπελχανάδες το να παίρνεις διακόσιες χιλιάδες δραχμές μισθό και να σου δίνουν δάνειο για σπίτι με δόση δέκα χιλιάδες δραχμές το μήνα και σταθερό επιτόκιο, εξυπνάδα λέγεται να πετάξεις ένα ωραίο αυθαίρετο πάνω στο κύμα και να στο νομιμοποιήσουν μετά, δε λέγεται πολιτική.

Ας είχαν μυαλό κι οι άλλοι. Μα ας μην τα πει καλύτερα στο παιδί αυτα γιατί θα φύγει και τούτος και θα βλέπει εγγόνια από το skype.

Αγαπημένη της φράση το “όλοι ίδιοι είναι” όταν η κουβέντα έρχεται αναπόφευκτα στα πολιτικά, αγαπημένο χόμπι το τσουβάλιασμα, αγαπημένο κόκκινο πανί το “όποιος θέλει, τα καταφέρνει σε κάθε συνθήκη”. Το εύκολο είναι να σου φταίει μονίμως ένα πολιτικό ζήτημα, το δύσκολο είναι να παλέψεις μόνος σου και οι άξιοι πάντα τα καταφέρνουν, συνοδεύεται από παράδειγμα φουσκωμένο με τρόμπα για την κόρη της τάδε συνυφάδας του δείνα που έγινε η πρώτη γυναίκα κοσμοναύτης ξεκινώντας από το στάβλο του χωριού της όπου έμαθε να μετράει εξασκούμενη στις καρδάρες με το γάλα, το δάκρυ συγκίνησης λογίζεται ως προαιρετικό.

Η φίλη μου η απολιτίκ, θα ζήσει και θα πεθάνει μην έχοντας πάρει χαμπάρι του τί συμβαίνει στον κόσμο, θα θεωρήσει κορωνίδα της εμπλοκής της στα κοινά το να μαγειρέψει για ένα συσσίτιο απόρων μια φορά, το να χαρίσει ρούχα σε ένα παζάρι, το να εκλεγεί στο Σύλλογο Γονέων και Κηδεμόνων δύο συναπτά έτη γιατί κατά γενική ομολογία οργάνωσε την καλύτερη εκδρομή στο Μαραθώνα παίζοντας μπουνιές με τον ταβερνιάρη για να ρίξει την τιμή ανά κεφάλι, το να καταγγείλει τα σκουπίδια της γειτόνισσας στο Δήμο και όλα αυτά που, κατά τη γνώμη της είναι αμιγώς το χρέος της αλλά δεν έχουν καμία σχέση με πολιτική θέση, πολιτική ζωή, πολιτική γενικότερα και ευτυχώς δεν κατάφεραν να την αλλοτριώσουν γιατί, θεός φυλάξοι, μπορεί και να άλλαζε τον κόσμο.

Φίλη μου, απολιτίκ, αρχικά να σου διευκρινίσω ότι ενώ όλοι σε θέλουμε συμμέτοχη στην πολιτική ζωη του τόπου, ουδείς, σε διαβεβαιώ θα ήθελε να σε εντάξει σε κόμμα, εξ’ ημών τουλάχιστον. Είμαστε αρκετοί βαρεμένοι από μόνοι μας και δε χρειαζόμαστε άλλους. Εκεί, στις μυστικές και απόκρυφες κομματικές μας συναντήσεις, εκεί στις μασονικές στοές όπου με διαβολικά τεχνάσματα παίζουμε ξύλο μεταξύ μας μη μπορώντας να συμφωνήσουμε την απόσταση μεταξύ των γραμμάτων στο πανό και διαφωνώντας επί της αρχής για ένα “και” σε ένα κείμενο διακήρυξης που δε θα διαβάσει ποτέ κανείς και που αν διαβάσει ανάθεμα κι αν θα καταλάβει, εκεί, δημιουργώντας ένα νέο Σχίσμα, εκεί, ανεβοκατεβάζουμε κυβερνήσεις παίζοντας στα δάχτυλα τους μεγάλους οικονομικούς άντρες του παγκόσμιου στερεώματος μιας και οι δικοί μας έχουν να πληρώσουν συνδρομή από το 2006.

Η φίλη μου η απολιτίκ, δεν έχει φύλο, ταυτότητα, ηλικία. Είναι παντού, είναι δίπλα μου στη δουλειά, το φανάρι, το ταμείο του μανάβη,την οικογένεια. Στο μέτωπό της αναβοσβήνει μια φωτεινή επιγραφή που γράφει “φταίχτης” γιατί φταίει που δεν ασχολήθηκε ποτέ με το να χρησιμοποιήσει την ατομική της δύναμη ώστε να γίνει συλλογική. Συνήθως συνοδεύεται από τον φίλο μου τον απολιτίκ που κομπάζει διαρκώς για το πώς τα κατάφερε μόνος του σε αυτή τη δύσκολη, ομολογουμένως, ζωή, πως με κάθε κυβέρνηση, χωρίς βοήθεια μα μόνο με σκληρή δουλειά κατάφερε να ανελιχθεί, να γίνει επιχειρηματίας ή υψηλόμισθος υπάλληλος, στέλεχος, άνθρωπος με λεφτά κι επιρροή “ξεκινώντας από το μηδέν, από το χωριό μες στην απόλυτη φτώχεια”. Ποτέ βέβαια δεν του έχει περάσει από το μυαλό, καθώς το θεωρεί δεδομένο, πως ό,τι κι αν κατάφερε ήταν προϊόν πολιτικών ζυμώσεων, ανακατάξεων και συγκρούσεων, ποτέ δε σκέφτηκε πως η ζωή δεν ξεκίνησε με τη γέννησή του και πως μόλις 100 χρόνια πριν, μόλις δυο σελίδες σε ένα βιβλίο ιστορίας δηλαδή, η οικογενειοκρατία δεν άφηνε το περιθώριο στο παιδί του αγρότη να γίνει επιχειρηματίας, δεν άφηνε το περιθώριο στο παιδί του ψαρά να γίνει βουλευτής, δεν έδινε την ευκαιρία στην κόρη του βοσκού από το χωριό να σπουδάσει για να γίνει μάνατζερ πολυεθνικής. Είναι όλα αυτονόητα για τους φίλους μου τους απολιτίκ που απλά, αν τους τα εκθέσεις όλα αυτά και το αίμα που έχυσαν κάποιοι πριν από αυτούς γι’ αυτούς, θα σου πουν αφελώς ότι απλά ο κόσμος ήταν πάντοτε έτσι και, πάλι, απλά άλλαξε τώρα.

Μόνο που ο κόσμος δεν ήταν έτσι και τόσο παλιά, μάλλον πολύ πρόσφατα ήταν, και δεν άλλαξε από μόνος του γιατί μια φεουδαρχία εγκαθιδρυμένη στην Ευρώπη για αιώνες, μια άρχουσα τάξη, μια μοναρχία, ένα καθεστώς μεγαλοτσιφλικάδων κτηματιών και ακτημόνων στον αντίποδα, σταμάτησαν μια μέρα γιατί οι βασιλιάδες βαρέθηκαν να είναι βασιλιάδες, οι τσιφλικάδες βαρέθηκαν να δέρνουν τους αγρότες τους και οι δουλέμποροι αποφάσισαν να αλλάξουν καριέρα και να γίνουν μπάρμεν. Και για όλα αυτά που οι φίλοι μου οι απολιτίκ δε σκέφτονται, για όλα αυτά φταίνε. Φταίνε που είναι μόνοι στα δύσκολα γιατί ένας μόνος όταν ενωθεί με πολλούς, δεν είναι ποτέ μόνος. Φταίνε για όσα παθαίνουν. Φταίνε για την απάθεια και τον ωχαδελφισμό που ανά τους αιώνες ήταν αυτά που κράτησαν τον κοσμο βαλτωμένο. Φταίνε που θεωρούν δεδομένα τα κεκτημένα και δεν παλεύουν να κάνουν τον κόσμο καλύτερο για τους επόμενους ενώ ξέρουν ότι επιδέχεται βελτίωσης, ότι η ζωή δεν αρχίζει ούτε τελειώνει με εμάς κι ότι στα παιδιά μας οφείλουμε να παραδόσουμε ένα κόσμο καλύτερο κι όχι ίδιο ή χειρότερο.

Ο άνθρωπος είναι ον πολιτικό, το είπαν και οι αρχαίοι ημών που οι φίλοι μου οι απολιτίκ τους θυμούνται μόνο όταν είναι να χρησιμοποιήσουν ένα απόφθεγμα σαν τσιτάτο, κι αυτό συνήθως λάθος. Γιατί η πολιτική ζωή και η συμμετοχή σε αυτήν που τόσο ολοφάνερα η αρχαία ελληνική γραμματεία μας δίδαξε, δεν είναι φουστάνι να το βαζεις και να το βγάζεις ανάλογα με το αν σου πάει εκείνη τη στιγμή, είναι στάση ζωής. Όπως στάση ζωής είναι και η ανοχή, άκριτα, γνώρισμα ενός πολιτικού όντος. Και σε αντίθεση με εκείνους που απλά με αποφεύγουν γιατί πολύ με κρίνουν, λίγο με φοβούνται, λίγο με λυπούνται, κατά βάθος είμαι χρυσό κορίτσι αλλά πολύ χωμένο, εγώ τη φίλη μου την απολιτίκ, τον φίλο μου τον απολιτίκ, έμαθα να τους ανέχομαι.

Χρωστάτε στον εαυτό σας ένα δημόσιο πάρκο, μια ελεύθερη παραλία, μια καθαρή πόλη, ένα σύγχρονο νοσοκομείο να μην πεθαίνει ο ακρίτας, ένα αξιοπρεπές σχολείο να μαθαίνουν γράμματα τα παιδιά σας, χρωστάτε μια ελεύθερη ζωή με εργασία, αξιοπρέπεια, ελευθερία. Κανείς δε μας το χρωστάει ούτε θα μας το χαρίσει, εμείς το χρωστάμε στους εαυτούς μας. Πολιτική δεν είναι μόνο ο προϋπολογισμός του τάδε κόμματος, το δείνα νομοσχέδιο που μπορεί και να μη σε αφορά ή να μην κατανοείς, πολιτική δεν είναι μόνο να εγγραφείς σε κόμμα.

Πολιτική είναι να μην υποφέρει ο διπλανός σου και να έχεις κάνει εσύ κάτι γι’αυτό. Πολιτική, είναι να σε αφορά αυτό που τους συμφέρει να σε πείσουν πως δε σε αφορά.

 

 

 

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here