“O πολιτισμός σώζεται, όταν σώζονται οι άνθρωποι.” – Μπερτολ Μπρεχτ

Οι άνθρωποι της τέχνης, και ειδικότερα ο κόσμος της μουσικής, του θεάτρου και γενικότερα του Θεάματος – Ακροάματος από τον Μάρτιο που έκλεισαν οι χώροι που δραστηριοποιούνται, ζουν μέσα στην τραγική και ακραία πραγματικότητα της ανασφάλειας και του φόβου για το σήμερα αλλά και για την «επόμενη ημέρα» από την άρση του περιορισμού και της επαναφοράς στην «κανονικότητα»

Ο δρόμος για να επιβιώσει ο καλλιτέχνης ως εργαζόμενος στο χώρο του πολιτισμού έχει γίνει πια δύσκολος και ιδιαίτερα για τα νέα παιδιά που έχουν καλλιτεχνικές ανησυχίες, διότι το εργασιακό τοπίο είναι άκρως  απαγορευτικό. Πως μπορεί ν’ ακολουθήσει ο νέος το δρόμο προς τα καλλιτεχνικά επαγγέλματα, που δεν έχουν εργασιακό μέλλον  στο χώρο του Θεάματος – Ακροάματος, όταν από το 2009 η εργασία των καλλιτεχνών έχει περιοριστεί στις 2 ημέρες την εβδομάδα. Πότε θα μπορέσει να συμπληρώσει τα ένσημα προκειμένου να βγει στη σύνταξη;

Ο χώρος του Θεάματος – Ακροάματος μέσα στον οποίο εργάζονται  35.000 περίπου άνθρωποι πολλών ειδικοτήτων (τραγουδιστές, μουσικοί, ηθοποιοί, χορευτές, λυρικοί τραγουδιστές, σκηνοθέτες,  τεχνικοί, κ.α..) βρίσκεται σε κατάσταση πλήρους ανέχειας.

Την δεδομένη χρόνια ανεργία που το ποσοστό της ξεπερνούσε το 80% στους τραγουδιστές, ηθοποιούς και μουσικούς, ήρθε η πανδημία με το κλείσιμο των χώρων εργασίας και ιδιαίτερα το δεύτερο  lockdown ήρθε να ισοπεδώσει ό,τι είχε απομείνει στους επιβαρυμένους κλάδους των καλλιτεχνών φέρνοντας τους εργαζόμενους καλλιτέχνες σε απόγνωση.

Η κυβέρνηση μπροστά στην μαχητικότητα των καλλιτεχνικών σωματείων αποφάσισε μια επιδοματική πολιτική που αφήνει όμως τους μισούς καλλιτέχνες εκτός του επιδόματος με αποτέλεσμα οι καλλιτέχνες με τα σωματεία τους να έχουν κηρύξει έναν ανένδοτο αγώνα απέναντι στο υπουργείο πολιτισμού και τα συναρμόδια υπουργεία (Εργασία και Οικονομικών) απαιτώντας μηνιαίο επίδομα ενεργείας  – όπως γίνεται   στα άλλα κράτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης –  ικανό να καλύψει τις άμεσες ανάγκες των εργαζόμενων.

Δυστυχώς, η κυβέρνηση δείχνοντας χαμηλά αντανακλαστικά, προχώρησε στην επιδότηση της εργασίας και όχι της ανεργίας, δημιουργώντας ένα μητρώο εργαζομένων στον πολιτισμό, καταβάλλοντας 534 ευρώ για του μήνες Σεπτέμβριο και Οκτώβριο και τους μήνες Νοέμβριο και Δεκέμβριο που όμως δεν έχει καταβάλει ακόμα. Ταυτόχρονα όμως εξασφάλισε χρηματοδότηση για τους «μεγάλους παίχτες», τα μεγάλα ιδρύματα και τα ΜΜΕ (που κάποια μάλιστα δεν λειτουργούν από το 2016), με την καμπάνια “Μένουμε σπίτι” και “Μένουμε ασφαλείς”, παρ’ ό,τι βρισκόμασταν και βρισκόμαστε με βάση την μεγαλύτερη υγειονομική κρίση σε  συνθήκες έκτακτης ανάγκης και η ενημέρωση θα έπρεπε να γίνει δωρεάν.

Στην τραγική για τω χώρο κατάσταση έχουμε και το νέο τρόπο ζωντανής μετάδοσης Live Streaming που έσπευσαν να εκμεταλλευτούν οι εταιρείες παραγωγής χωρίς όμως να υπάρχουν οι αντίστοιχες αμοιβές τόσο στον εργαζόμενο όσο και στην απόδοση πνευματικών δικαιωμάτων.

Στην τραγική οικονομική κατάσταση που βρίσκεται το Θέαμα – Ακρόαμα προτείναμε πιεστικά στα αρμόδια υπουργεία τα εξής:

  1. Να ενταχθούν στην αποζημίωση ειδικού σκοπού και όσοι δεν πρόλαβαν την προθεσμία εγγραφής (20/10/2020) στο Μητρώο Καλλιτεχνών
  2. Αυτόματη επέκταση και άμεση εκταμίευση του επιδόματος και για όλους τους μήνες από το Μάριο μέχρι τον Δεκέμβριο, και στη συνέχεια όσο διάστημα μένουν κλειστοί οι πολιτισμού..
  3. Όσοι αποζημιωθούν μέσω Μητρώου, να είναι δικαιούχοι ΚΑΙ της μείωσης ενοικίου, όπως συμβαίνει και με τις αναστολές εργασίας.
  4. Αναστολή πληρωμής ληξιπρόθεσμων οφειλών σε εφορία, τράπεζες, ΔΕΚΟ, όλων των ειδών συνδέσεων τηλεφωνίας, ενέργειας, δημοτικών τελών καθώς και απαγόρευση διακοπής ρεύματος, εξώσεων.

Αξίζει ν’ αναφερθεί πως στα μεγάλα εργασιακά σωματεία του Θεάματος – Ακροάματος ήδη γίνεται μηνιαία διανομή τροφίμων για την στήριξη των αδύνατων συναδέλφων.

ΜΜΕ και καλλιτεχνική δημιουργία

Βασικά θα πρέπει να δούμε ποιο είναι το τοπίο που ζει σήμερα ο άνθρωπος και μέσα σ’ αυτό το τοπίο πως λειτουργεί ο καλλιτέχνης.

Δυστυχώς τα καλλιτεχνικά έργα που παράγονται σήμερα σ’ ένα ποσοστό 85% είναι σκουπίδια με πολύ ωραία όμως συσκευασία.

Ποια είναι το άμεσα στον άνθρωπο μέσα – μια και η οικονομική δυνατότητα του είναι περιορισμένη να πάει σε μια καλή μουσική σκηνή ή σ’ ένα καλό θέατρο; Μα τα ΜΜΕ. Και τι παράγουν αυτά τα μέσα που έχουν τη δυνατότητα να είναι στο σπίτι μας; Μα κατά κανόνα σκουπίδια!

Τι βλέπουμε σ’ αυτά; Στις πρωινές και μεσημεριανές ζώνες, καλλίγραμμες παρουσιάστριες με μια ομάδα που αποτελείται από μοντέλα, μόδιστρους, δημοσιογράφους, αστρολόγους και καλλιτέχνες να σχολιάζουν (κουτσομπολεύουν) πράξεις ανθρώπων από το καλλιτεχνικό ιδιαίτερα χώρο που έχουν να κάνουν με απιστίες , τσακωμούς, ποια ήταν με ποιόν στα εγκαίνια του τάδε μαγαζιού, τι φορούσε, ποια είναι έγκυος και ποιος μάλλον είναι ο πατέρας και άλλες ανόητες πληροφορίες που όχι μονό δεν ωφελούν αλλά αποκοιμίζουν τον άνθρωπο.  Τα δελτία ειδήσεων και οι ενημερωτικές εκπομπές εξυπηρετούν πολιτικοοικονομικές σκοπιμότητες και γίνονται από δημοσιογράφους – εισαγγελείς σε διατεταγμένη κομματική υπηρεσία που δεν έχον σαν σκοπό τους την ενημέρωση αλλά την διαστρέβλωση της αλήθειας και την καθοδήγηση του κοινού.

Σ’ αυτό το αντικαλλιτεχνικό τοπίο καλείται ο καλλιτέχνης να δημιουργήσει ή να ερμηνεύσει και είναι βέβαιο πως είναι κι αυτός επηρεασμένος με αυτά που τον περικυκλώνουν,

Στον χώρο του τραγουδιού τώρα.

Τραγούδια ανέμπνευστα  με στίχο και μουσική  που προσβάλει την νοημοσύνη μας, πλην όμως έχουν κι αυτά ωραίο περιτύλιγμα. Υπάρχουν βέβαια και οι εξαιρέσεις , που δεν θα φτάσουν στον κόσμο γιατί οι δισκογραφικές εταιρείες δεν πρόκειται να τα εκδώσουν.

Τελικά θα είναι λίγοι εκείνοι που θα ξεχωρίσουν και θα παλέψουν με το θηρίο που λέγεται “σύστημα“ και οι περισσότεροι τελικά θα συμβιβαστούν. Οι υπόλοιποι θα φυτοζωούν ή θα φύγουν νωρίς.

Όλα αυτά που προανέφερα καταδεικνύουν την έλλειψη παιδείας η οποία ξεκινάει από τα νήπια και προχώρα στα επόμενα στάδια της εκπαίδευσης

Οι τραγουδιστές και εν γένει οι άνθρωποι της τέχνης έχουν εκφράσει και καταγράψει, μέσα από το έργο τους, σημαντικές ιστορικές και κοινωνικές στιγμές του λαού μας, σηματοδοτώντας μια διαδρομή ακόμα και για το μακρινό μέλλον. Ο πολιτισμός, λοιπόν, είναι η βαριά βιομηχανία της χώρας μας και μέσα απ’ αυτόν μπορούμε να βρούμε λύσεις για μια κοινωνία που θα λειτουργεί πραγματικά η δημοκρατία.

 

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here