Δε μου φτάνει η κρίση ηλικίας που περνάω από την ημέρα που έκλεισα τα τριάντα (πρόπερσι) κι έκλαιγα όλη μέρα με μαύρο δάκρυ σβήνοντας τούρτα  έχω και τη μόδα των 90’s να μην τολμάς να κάνεις ένα ραδιοφωνικό ζάπινγκ, να αρχίζουν οι κουτσομπόλες στο πίσω κάθισμα :

“Και ποια τραγουδάει, μαμά;”

(Η Βέμπο..)

“Και τι εννοεί φτάνουμε στο 2000;Τί θα γινόταν το 2000;”

(Α ρε Καιτούλα, και σου ‘χω κι αγάπη…)

-Κι εσύ το 2000 πόσο ήσουν;

-Ε, δε θα ήμουν;

-Κι εμείς τότε ήμασταν στην κοιλίτσα ή όχι;”

(Άσε μας χρυσό μου, η τότε κοιλίτσα της μαμάς ήταν πιο επίπεδη κι από το πορτοφόλι της όταν το παίρνετε τώρα και πάτε στα μαγαζιά για παιχνίδια)

-Κι εσύ δηλαδή πόσο ήσουν;

Εκεί η επιμονή τους αλλά όπως λέω πάντα,

– ΟΔΗΓΏ ΔΕ ΜΠΟΡΏ ΝΑ ΜΙΛΑΩ

Για να εισπράξω το ωραίο

– Με τα δόντια οδηγείς μαμά;

(αχ τα χρυσά μου, σαν τα μούτρα μου τα έχω κάνει…)

– Και τί νόμισμα είχατε τότε;”

(Δηνάρια)

– Δεν είχαν ευρώ ρε, είχαν το άλλο, αχ πώς το λένε να δεις, λίρα… Όχι, όχι λίρα….. Εεεεεεε, φοίνικα;

(Το πιστόλι ρε παιδιά, πού είναι ένα 45αρι να αυτοκτονήσεις όταν το θες; Α, δεν έχω, οκ,το ξέχασα, Παναγία μου, έχω και άνοια;;;;;;)

-Και μαμά, εσύ που ζούσες και πριν το 2000,την Ακρόπολη πότε τη χτίσανε;

(Γκουγκλ σερτς: Πότε χτίσανε την Ακρόπολη, μη με πουν κι αμόρφωτη.)

-Τον Ικτίνο και τον Καλλικράτη τους ήξερες;

(Είσαι κατά της βίας, είσαι κατά της βίας, είσαι κατά της βίας)

– Μισό, να ρωτήσω το μπαμπά σας που επέβλεπε τα μπετά τότε αλλά τώρα γελάει σαν χάχας!!!

Και έχασα το δρόμο από την ταραχή μου κι αντί να βρεθώ στην Πλατεία, ε τι ποια πλατεία, μία είναι Η πλατεία, αχ μη με κοιτάτε έτσι, θα με υποχρεώσετε, η πλατεία Κολωνακίου καλέ, έχασα λοιπόν το δρόμο, και να’μαστε στα Προπύλαια, εγώ και τα σκασμένα μου, τα ξέρετε δα τα παιδιά, δεν ακούνε, μια ζωή βάσανα: Πήγαινε, παιδί μου, να δεις ένα Μαρκουλάκη, στο Τζόκερ αυτά. Πήγαινε παιδί μου ένα κατηχητικό, στην πλατεία αυτά. Πήγαινε παιδί μου μια Μύκονο, ένα Ντουμπάι έστω κι ας μας πουν και βλάχους, στο Βοξ αυτά. Πήγαινε παιδί μου στο ντελικατέσεν, στη λαϊκή αυτά, πήγαινε παιδί μου ένα κολλέγιο, στα ΑΕΙ αυτά, να κάνουν μάθημα τώρα κάθε μέρα, αντιλαμβάνεστε λίγο τη ντροπή μου, κάθε μέρα στη σχολή, τί θα πει κι ο κόσμος δηλαδή.. Και στην πρώτη κατάληψη, μέσα ο μεγάλος και στις καταλήψεις του σχολείου μέσα κι ο μεσαίος και ξυπνάω ένα πρωί γύρω στις 11:30 και τί να δω αχάραγα; Tο μωρό να κουβαλάει ένα πανό από τον παιδικό σταθμό “ΚΑΤΩ ΟΙ ΦΡΥΓΑΝΙΕΘ ΟΛΙΚΗΘ” και παθαίνω συγκοπή, εμείς μόνο ολικής, αντιλαμβάνεστε τί είναι να σε προδίδει το ίδιο σου το σπλάχνο; Δαρμένοι μου γυρίσανε, με αποβολή μου γυρίσανε, με κορωνοϊό μου γυρίσανε γιατί ήταν 32 παιδιά στην τάξη, με πνευμονία μου γυρίσανε από τα ανοιχτά παράθυρα, με φάκελο στην ασφάλεια το μωρό, με επιπεφυκίτιδα από τα δακρυγόνα γυρίσανε, με το λακόστ λούτσα από την Αύρα γυρίσανε, μυαλό δε βάλανε. Και να πω ότι δεν έβαλε τα δυνατά του το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη να τους κάνει σωστούς ανθρώπους; Τόσο ξύλο και τόσο χημικό φάγανε, τόσα έξοδα που τα πληρώνει ο τίμιος φορολογούμενος πολίτης -αχ, μη με ρωτάτε, θα με υποχρεώνατε, εμείς έχουμε καταγωγή από το Βανουάτου κι έχουμε μια υπεράκτια εκεί, μη φανταστείτε τώρα, λίγα πράγματα-και προκοπή καμιά.

Ξαφνικά μου ξεφεύγουν μες στον πανικό και τη διαδήλωση, να τρέχω η δόλια μάνα να τα μαζέψω και ποιον να πρωτομαζέψω; Ο ένας έτρεχε και φώναζε συνθήματα, ο άλλος είχε κόψει δρόμο για μια καντίνα για να πάρει σάντουιτς, ο μικρός κατουριόταν και είχε στραβωθεί από τα δακρυγόνα κι έπεφτε πάνω στα μπλοκ της περιφρούρησης κι όπου έβρισκε κοντάρι το ανέμιζε σαν το Βελουχιώτη αλλά με πατίνι, εμένα να με χτυπάει η γόβα -δεν τις κάνουν τις Louboutin όπως κάποτε, αυτά τα ανήλικα της Καμπότζης είναι παντελώς αστοιχείωτα από haute couture, τί να σου κάνει κι ο οίκος βέβαια, κρίση έχουμε, κατανόηση πάνω απ’όλα, έχουμε υιοθετήσει κι ένα παιδάκι από απόσταση με 0,30 ευρώ ημερησίως παρακαλώ, μέσω μιας ΜΚΟ μιας φίλης, ΑΓΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ, άγγελος επί γης, να τη φέρετε για μάρτυρα, 0,50 στέλνουμε εμείς, τσιγκουνιές θα κάνουμε τώρα, κάλλιο να στερηθώ εγώ το χυμό kiwi παρά αυτά ένα κομμάτι red velvet cake,δεν τη βαστάει η καρδιά μου τόση φτώχεια εκεί στην Καμπότζη, πολύ δράμα η Λατινική Αμερική- με τα πολλά, μη σας κουράζω κιόλας, ο άντρας μου φοράει ακουστικό βαρηκοΐας, ΩΡΛ δεν του βρίσκει πρόβλημα όμως κι όλο ξεμένει από μπαταρία, έχω κι αυτό το οικογενειακό δράμα, βρέθηκα στην πρώτη γραμμή της διαδήλωσης κι άρχισα να φωνάζω κι εγώ. Όχι τα συνθήματα των άλλων που, αν θυμάμαι καλά, ήταν κάτι φτωχοί που δε θέλουν να πληρώνουν για τίποτα και σε λίγο θα μας δημεύσουν και την περιουσία, σοβιέτ θα καταντήσουμε, δούλα της δούλας της δούλας μου, σαν την Άννα Καρένινα θα πάω, εγώ φώναζα “ Είναι λάιτ η μαγιονέζα παιδί μου; Γιατί, αγόρι μου, αφού κάνουμε διατροφή…”, στο μεγάλο φώναζα “ Φύγε από κει, θα λερωθείς, μη σε ακουμπάνε, δεν ξέρεις τί μπορεί να κουβαλάνε!”, ο μικρός, σας είπα, κατουριόταν, ε, του φύγανε κιόλας συν ότι είχε πάρει ένα πλακάτ “ΔΕ ΘΕΛΟΥΜΕ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ, ΔΩΣΤΕ ΛΕΦΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ”, dear God, τί ντροπή, να μην ξέρω για τι να πρωτοντραπώ. Χωρίς να το καταλάβω, βρέθηκε μπροστά μου ένα όργανο, με βουτάει, με χώνει στην κλούβα πριν προλάβω να του πω “ξέρεις ποια είμαι εγώ;”, τρώω και μια μπούφλα, εξαίρετα παιδιά στη δουλειά τους, να το τονίσω ξανά, “ταυτότητα” μου λέει, “Πάρτε την! Ισόβια!”, να φωνάζουν τα παιδιά μου, “όλη μέρα μας ταΐζει μπρόκολα και λαχανάκια Βρυξελλών”, “Θα σας ταράξω στη νομιμότητα, ρε!!!!!”, ήταν η τελευταία μου κουβέντα πριν μου κατασχεθεί το Iphone, λίγο μου το διαλύσανε τα όργανα αλλά δε βαριέστε, παλιό ήταν, από το καλοκαίρι το είχα, και βρέθηκα εδώ που βρέθηκα.

Μια αθώα κυρία, παρντόν, μια αθώα κοπέλα, στο εδώλιο, σαν κοινή εγκληματίας.

Καταλάβατε κυρ δικαστά μου, σας λέω, δεν φταίω, ως εδώ με φέρανε, ως εδώ, βλέπετε πού; Ναι, όχι εδώ που έχω τη ρυτίδα, ένα τσικ πιο κάτω. Μετά πώς να μη βγω στην παρανομία όταν το ίδιο μου το αίμα μου ρίχνει δούλεμα; Ίδια ο πατέρας τους, ίδια! Ασέβαστα, αχάριστα κι αριστερά!

Με μπουζούριασε μετά το όργανο για πλαστογράφηση, λέει, δημοσίου εγγράφου. Και σιγά την πλαστογράφηση, 6 χρόνια μόνο έκοψα, δηλαδή δε με κάνετε εσείς για 27;Μη με κοιτάτε έτσι, εντάξει, 29.

33 κι ορκίζομαι.

“Πού με πας ρε;”, του λέω, “αυτόφωρο μου λέει. “Τί αυτόφωρο κυρ μπάτσε μου”, του λέω, “για μια 5ετια αυτόφωρο; Τη Ζωζώ δηλαδή την ψήσατε στην ηλεκτρική καρέκλα;”

“Μέσα”, μου λέει, “κάτσε”, του λέω, “και συνταγματάρχης εύχομαι, έχω ένα γνωστό υψηλά ιστάμενο, να το κουβεντιάσουμε, εγώ έχω και ένα παρελθόν, τι θα λέω, ότι με πήγαν αυτόφωρο γιατί κρύβω τα χρόνια μου, να γελάει όλος ο Περισσός; Σας παρακαλώ, θα με υποχρεώνατε, είχα και παππού αντάρτη. Τουλάχιστον σας βρίσκεται μια μολότωφ να σας τη ρίξω; Ξώφαλτσα θα τη φάτε, ξέρω, μην ανησυχείτε. Ελάτε τώρα που δεν έχετε, σε τα μας κύριε όργανο, ελάτε τώρα, μεταξύ μας μιλάμε. Αν μου δώσετε, θα σας πω και πόσο είμαι, και ταξίαρχος Θεοχάρης εύχομαι, να συγχωρεθούν τα πεθαμένα σας, κατάληψη να ξηλώνετε, προαγωγή να παίρνετε.

Και δε μου έδωσε, κύριε πρόεδρε το γουρούνι, που και Πρόεδρος του Αρείου Πάγου εύχομαι, να το κουβεντιάσουμε, έχω ένα γνωστό υψηλά ιστάμενο και πήγα να του σπάσω τον προφυλακτήρα με το τακούνι και δεν έσπαγε, και του ξήλωσα τον καθρέφτη, τί άλλο να κάνω να στοιχειοθετήσω μια πολιτική δίωξη κι άρχισε να με λέει τρελή γιατί του ζήτησα να με πάει πρώτα από το σπίτι να πάρω έστω το serum της νύχτας μου, εγώ τα ξέρω τα δικαιώματά μου και ορίστε τώρα που έχω σπάσει από τις κακουχίες 22 ώρες εδώ μέσα χωρίς βαθιά ενυδάτωση και θα καταδικαστώ κι αναίτια, εγώ κι η άλλη στο Διαφάνι και πήρα το τηλέφωνο που δικαιούμαι και πάλι ο άντρας μου δεν είχε μπαταρία στο ακουστικό και δε με άκουγε και με άφησαν μέσα όλη νύχτα.

Τι εννοείτε 6 μήνες με αναστολή για πλαστογράφηση δημοσίου εγγράφου; Για τον καθρέφτη δε θα δικαστώ; Ήταν σπασμένος από πριν γιατί τον είχε στουκάρει σε ένα κάδο;;;;

Εντάξει, εγώ τη δικαιοσύνη τη σέβομαι αλλά θα κάνω δήλωση :Αν στην έδρα ήταν γυναίκα, θα είχα αθωωθεί αλλά αυτή η πατριαρχία με οδήγησε εδώ, εγώ μπορεί να είμαι πλούσια αλλά κατά βάθος είμαι πάρα πολύ φεμινίστρια, στηρίζω όλα τα κινήματα στα σόσιαλ, δε μπορεί να μας δέρνετε και να μη μιλάμε, τουλάχιστον να έχετε μια περιουσία στην άκρη, όλοι δέρνουν πλούσιοι και φτωχοί, χωρίς κέρδος κέρατα δεν το θέλει ούτε ο Θεός, ο φεμινισμός είναι γένους θηλυκού, τις πήρατε τις δηλώσεις μου να τις παίξετε στα πρωινάδικα υποθέτω, είμαι πολύ αλληλέγγυα σας λέω, καλέ μη με αφήνετε, έχετε κάτι να το σπάσω τώρα επιτόπου με αυτό το ωραίο το σφυράκι σας, να αλλάξω το κατηγορητήριο;

Α, ρε Καίτη και σου ‘χω κι αγάπη, ρε Καίτη..

 

2 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Συγχαρητήρια !!
    Μια νέα πνοή στο λογοτεχνικό χώρο που συνθέτει το ιδιαίτερο αυτό ταλέντο στη χιουμοριστική γραφή έλλειπε πραγματικά!!
    Εύχομαι καλή συνέχεια και σε μας καλή απόλαυση σε αυτά τα όμορφα ταξίδια !!

  2. Με λένε Χρήστο.
    Και είμαι ο γιατρός της Μαργαρίτας, που το όνομά της είναι Μάτα Πατάτα αλλά το άλλαξε για ευνόητους λόγους.
    Όσα γράφει παραπάνω έχουν συμβεί, αλλά είναι λίγο παραποιημένα λόγω έλλειψης βιταμίνης D.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here