Το κατά κεφαλήν ΑΕΠ πριν από μια εικοσαετία ήταν κάτω από 1.000 δολάρια και τώρα έχει ξεπεράσει τα 10,000 (πηγή: World Bank).

Αν, δε, γίνει αναγωγή σε ισοδύναμο αγοραστικής δύναμης, φτάνει τα 17.000 δολάρια (πηγή: World Bank) .

Η ιδιωτική περιουσία του κινεζικού λαού αποτιμάται ως ακολούθως:

Είναι δεδομένο ότι η Κίνα τα πήγε εξαιρετικά καλά στην αύξηση του εισοδήματος και της περιουσίας του λαού της συνολικά, όμως η ανισότητα είναι φανερή. Παρόλα αυτά, η κατανομή είναι πιο «δίκαιη» σε σχέση με τη ναυαρχίδα της ελεύθερης αγοράς, τις ΗΠΑ, όπου το 29% του πληθυσμού τους είναι στην κατώτατη κατηγορία, αλλά και το 8.2% στην ανώτατη (πηγή: Credit Suisse).

Σαφώς καλύτερα τα πήγε στη μείωση (καταβαράθρωση για να είμαστε ακριβείς) της φτώχειας. Σε επίπεδο ακραίας φτώχειας ζει πλέον μόνο το 0,5% του πληθυσμού της σε σχέση με το 10,5% στις ΗΠΑ (πηγή: Statista).

Ταυτόχρονα, η χώρα διατηρεί θηριώδη εμπορικά πλεονάσματα που πλησιάζουν τα 370 δις δολάρια ετησίως, καθώς έχει μεταμορφωθεί στο παγκόσμιο εργοστάσιο (πηγή: World Bank).

Τα ανωτέρω επιτεύγματα δεν αρκούν πλέον στον μεγάλο δράκο της ανατολής. Στην 5η Ολομέλεια της 19ης Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος Κίνας (ΚΚΚ) εγκρίθηκε τόσο το Πενταετές Πλάνο Οικονομικής και Κοινωνικής Ανάπτυξης 2021-25 όσο και οι Μακροχρόνιοι Στόχοι 2021-35. Η φετινή χρονιά συμπίπτει με τα 100 χρόνια του ΚΚΚ, και έγινε φανερή η θέληση του προέδρου Σι Ζιπίνγκ και της ηγεσίας συνολικά να θυμηθεί το κόμμα τις παραδόσεις του και τις λαϊκές του ρίζες.

Ο απώτερος στόχος είναι τόσο απλός όσο και πραγματικά μεγάλος όπως ταιριάζει στη χώρα: Η Συλλογική Ευημερία.

«Μπαίνουμε σε μια νέα φάση ανάπτυξης και ο στόχος πλέον είναι η συλλογική ευημερία για όλους. Η κυβέρνηση πρέπει να μειώσει τις οικονομικές ανισότητες και να κάνει όλους τους πολίτες περισσότερο ευτυχισμένους. Αυτή είναι μια φιλοδοξία που όλοι μοιραζόμαστε και είναι ένας σημαντικότατος στόχος για την οικοδόμηση του σοσιαλισμού. Είναι μια φιλοσοφία που από εδώ και στο εξής, θα εφαρμόζεται σε κάθε πτυχή της επερχόμενης ανάπτυξης μας»

Με αυτά τα λόγια, ο πρόεδρος Σι, παρουσίασε το νέο μοντέλο οικονομικής ανάπτυξης της χώρας για τα επόμενα χρόνια.

Οι επιμέρους στόχοι, συνοπτικά, είναι η μεγέθυνση της μεσαίας τάξης, η μείωση των οικονομικών ανισοτήτων ανάμεσα στους πληθυσμούς που ζουν στις αγροτικές περιοχές και στις πόλεις, η βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης των φτωχότερων. Τα «εργαλεία» της κινεζικής κυβέρνησης για να τα καταφέρει, είναι τα εξής:

Α) Αύξηση της φορολογίας εισοδήματος στους πλουσιότερους Κινέζους με παράλληλη μείωση της φορολογίας στα προϊόντα (ΦΠΑ)

Β)  Δημόσιες επενδύσεις στις αγροτικές περιοχές και αναδιαμόρφωση της γεωργικής οικονομίας για την ενίσχυση των μικροκαλλιεργητών

Γ) Παροχή κινήτρων και ευκαιριών στους νέους των αγροτικών περιοχών για να σπουδάσουν στις πόλεις

Δ) Παρεμβάσεις από το κράτος στον τρόπο λειτουργίας κολοσσών της τεχνολογίας, της εκπαίδευσης και των ακινήτων, μεταξύ άλλων, ούτως ώστε οι εν λόγω εταιρείες «να μην κερδοσκοπούν, σε βάρος της κοινωνικής ευημερίας».

Και επειδή οι σοβαρές χώρες και ηγεσίες ό,τι λένε το εννοούν, οι πρώτες ενέργειες έγιναν ήδη:

Η εταιρεία του δισεκατομμυριούχου Τζακ Μα, Ant Financial, προετοιμαζόταν για διπλή εισαγωγή στα χρηματιστήρια του Χονγκ Κονγκ και της Σαγκάης, από την οποία θα αντλούσε 37 δις δολάρια. Το ΚΚΚ, όμως, την ανέστειλε και μέχρι τα τέλη Δεκεμβρίου του 2020, είχε δώσει εντολή στην εταιρεία να μειώσει τον κύκλο των δραστηριοτήτων της για να συμμορφωθεί με τους νέους κανόνες κατά των μονοπωλίων και υπέρ της προστασίας των προσωπικών δεδομένων.

Εν συνεχεία, στον χώρο της Εκπαίδευσης, το Πεκίνο, «εν μια νυκτί» απαγόρευσε τα φροντιστήρια από ιδιώτες καθηγητές επί πληρωμή, επιβάλλοντας στις εταιρείες φροντιστηρίων να λειτουργούν δωρεάν για όλους τους μαθητές. Σημειώνεται ότι, η «βιομηχανία των φροντιστηρίων» είναι μια από τις πιο κερδοφόρες στη χώρα, με δεκάδες δισεκατομμύρια δολάρια έσοδα, κάθε χρόνο. Ο λόγος που το κινεζικό κράτος προέβη σε αυτή την ενέργεια, είναι απλός. Οι προνομιούχοι και πλουσιότεροι Κινέζοι, είχαν τους πόρους για να προσλάβουν καταξιωμένους καθηγητές για να βοηθήσουν τα παιδιά τους σε κάθε βαθμίδα της εκπαίδευσης, κάτι που οι φτωχότεροι, δεν μπορούσαν να κάνουν.

Οι παρεμβάσεις δε σταματούν εδώ: Η κυβέρνηση απαίτησε από την εταιρεία delivery, Meituan, να πληρώνει καλύτερα τους εργαζομένους της και να τους παρέχει πλήρη ασφάλιση, ενώ, σύμφωνα με το Bloomberg, έχει ήδη προβεί στις απαραίτητες ενέργειες, για να ανακοπεί η συνεχής αύξηση στις τιμές των ακινήτων.

Παράλληλα, φαίνεται πως το κράτος συνέβαλε τα μέγιστα και στο να δοθούν δωρεές, ύψους δεκάδων δισεκατομμυρίων δολαρίων, από πρωτοκλασάτα στελέχη μεγάλων τεχνολογικών εταιρειών, όπως ο Chen Ydan της Tencent, με τα χρήματα αυτά να προορίζονται για τη δημιουργία επιστημονικών ιδρυμάτων και τη διεξαγωγή ερευνών σε πολλά διαφορετικά επιστημονικά πεδία αλλά και για τη στήριξη των φτωχότερων στρωμάτων.  «Πρέπει να ανταποκριθούμε στις ανάγκες του λαού και της εποχής μας, και να ευημερήσουμε όλοι μαζί, στην ίδια κοινωνία», αναφέρεται σε υπόμνημα της Tencent το οποίο συνοδεύει τη δωρεά 7.7 δις δολαρίων που πραγματοποίησε.

Το σχέδιο της «Συλλογικής Ευημερίας» θα τεθεί επί τάπητος πρώτα στην περιοχή της Zhejiang, με πληθυσμό 57 εκ. κατοίκων. Ο στόχος είναι ο εξής: Μέχρι το 2035, το κατά κεφαλήν εισόδημα όλων των κατοίκων της Zhejiang θα πρέπει να ανέρχεται στο επίπεδο των ανεπτυγμένων χωρών και οι οικονομικές ανισότητες θα πρέπει να είναι αρκετά περιορισμένες.

Για να στεφθεί το εγχείρημα με επιτυχία, έχει ήδη ιδρυθεί ένα επιστημονικό ίδρυμα που θα μελετά την εξέλιξη της «συλλογικής ευημερίας» και έχει δρομολογηθεί ήδη η αύξηση του κατώτατου μισθού, η φορολόγηση των πλουσιότερων αλλά και η ενίσχυση των δημόσιων υπηρεσιών, ενώ γίνονται και σημαντικές δημόσιες επενδύσεις στον χώρο του πολιτισμού. Ιδιαίτερα σημαντικό ρόλο βέβαια, θα διαδραματίσει και η καινοτομία και η ψηφιοποίηση των επιχειρήσεων της περιοχής, με στόχο να είναι ελκυστικές για επενδύσεις.

Ο πρόεδρος Σι ομιλεί πλέον όλο και πιο συχνά για την επιτάχυνση της οικοδόμησης του Σοσιαλισμού. Από θεωρητική μαρξιστική σκοπιά, είναι αλήθεια ότι οι παραγωγικές δυνάμεις στην Κίνα είναι υπεραναπτυγμένες και σαφώς ώριμες για τη σοσιαλιστική μετάβαση, όμως δεν πιστεύουμε ότι το ΚΚΚ θα οδηγήσει τη χώρα τόσο μακριά στο προβλεπτό μέλλον. Υπάρχουν προβλήματα γεωστρατηγικής που επιβάλλουν τη νέα πολιτική.

Η Κίνα είναι οικονομικός γίγαντας, όμως η γεωγραφία την έχει περικυκλώσει με χώρες σε μεγάλο βαθμό «υποτελείς» στον μεγάλο γεωστρατηγικό της αντίπαλο, τις ΗΠΑ. Για να αποφύγει αυτόν, τον δυνητικά θανάσιμο εναγκαλισμό, έχει επικεντρώσει την πολιτική της στους ακόλουθους άξονες:

  • Τη διαμόρφωση του Belt and Road Initiative – του νέου δρόμου του μεταξιού.

  • Την επένδυση στις υποδομές πολλών αφρικανικών και ασιατικών χωρών από τις οποίες εισάγει τις απαραίτητες για τη βιομηχανία της πρώτες ύλες (Κονγκό, Μοζαμβίκη, Ουγκάντα, Κεντροαφρικανική Δημοκρατία), αλλά και τρόφιμα (Κένυα, Σρι Λάνκα).
  • Την όσο δυνατόν μεγαλύτερη επέκταση στη Νότια Σινική Θάλασσα, μετατρέποντας ακόμα και υφάλους σε νησιά.
  • Την οικονομική, και όχι μόνο, συμμαχία με χώρες «παρίες» του δυτικού πολιτικού και οικονομικού συστήματος όπως το Ιράν, το Πακιστάν και η Β. Κορέα.
  • Τη σύσφιξη των γεωστρατηγικών και οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία. Αυτή η σχέση δίνει στην Κίνα τη δυνατότητα να έχει προνομιακή πρόσβαση στον υπό διάνοιξη εμπορικό δρόμο του Αρκτικού και στα τεράστια φυσικά αποθέματα της Σιβηρίας, καθώς και εν δυνάμει σύμμαχο τη δεύτερη στρατιωτική δύναμη του κόσμου.
  • Την ανάπτυξη των δικών της στρατιωτικών δυνατοτήτων με επικέντρωση στο ναυτικό, τα πυραυλικά συστήματα μακράς ακτίνας δράσης (αποτελούν τον 4ο κλάδο των κινεζικών ενόπλων δυνάμεων) και τον ηλεκτρονικό πόλεμο. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι ένα κινεζικό υποβρύχιο αναδύθηκε, χωρίς να έχει επισημανθεί, εν μέσω του 7ου αμερικανικού στόλου που περιπολούσε στα ανοιχτά της Κίνας προς μεγάλο εκνευρισμό του πενταγώνου.
  • Την ανάπτυξη της οικονομίας εντός των συνόρων με επενδύσεις σε οικιστικά προγράμματα και τόνωση της κατανάλωσης έτσι ώστε να περιοριστεί η εξάρτηση από τις εξαγωγές.
  • Την εξυγίανση του «παράλληλου τραπεζικού της συστήματος» (αυτό που στην Ελλάδα θα αποκαλούσαμε μη συστημικό τραπεζικό τομέα).
  • Την ασφάλεια δεδομένων και την αποφυγή δημιουργίας trust, ειδικά στον τεχνολογικό τομέα.
  • Την εκμετάλλευση της ήπιας ισχύος (soft power) που αντλεί από τον πανάρχαιο πολιτισμό της και τον σεβασμό στο πολιτικό status των κρατών με τα οποία συναλλάσσεται.

Όλα αυτά είναι γνωστά και κατανοητά στις ΗΠΑ, γιαυτό άλλωστε έχουν αναγάγει την Κίνα στον υπ΄αριθμόν ένα αντίπαλο. Όμως η υπερδύναμη δείχνει να θέλει αλλά να μην μπορεί.

Με την εφαρμογή… Donald Duck πολιτικής από τον πρόεδρο Donald Trump, έχασε σημαντικό έδαφος για τέσσερα χρόνια στην περιοχή Ασίας-Αφρικής-Ινδικού-Ειρηνικού.

Η ήττα στον πόλεμο του Αφγανιστάν, που έγινε φανερή με την αποχώρηση αυτές τις ημέρες ακόμα και από την πρωτεύουσα Καμπούλ, σφραγίζει την αμερικανική άτακτη υποχώρηση.

Αν τα γεωστρατηγικά λάθη συνδυαστούν με τη βαθιά κοινωνική διαίρεση, το ταξικό μίσος, τον τυφλό ρατσισμό, τον απίστευτο σε έκταση εθισμό της νεολαίας σε οπιώδη και της ελίτ σε κοκαϊνη, την παντοδυναμία των τεχνολογικών γιγάντων, δεν μένουν και πολλά που μπορεί να κάνει η νικήτρια, μόλις πριν τριάντα χρόνια, του ψυχρού πολέμου.

Ο εικοστός πρώτος αιώνας θα είναι κινεζικός, όμως οι ΗΠΑ δε θα πέσουν αμαχητί. Άλλωστε το θηρίο, όταν είναι πληγωμένο, γίνεται πιο επικίνδυνο.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here